Jak podają organizatorzy:

Nagrody przyznawane są w pięciu kategoriach:

• Media Edukacyjne tworzone przez Użytkowników
• Media Edukacyjne tworzone przez Profesjonalistów
• Współpraca Europejska przy tworzeniu mediów edukacyjnych
• Media Edukacyjne promujące wolontariat
• przyznawana jest również Nagroda Specjalna Jury MEDEA

Więcej: http://www.medea-awards.com/pl

Tym razem EduNinja z Krakowa zaprasza do Łodzi. Poprzednia, warszawska, edycja była doskonałą okazją, żeby sprawdzić sprzęt, ludzi i możliwości. Tak więc 16 czerwca od 18 będziemy mogli uczestniczyć w Educampie na żywo również w przypadku, gdy nie wybieramy się do Łodzi. Technologię dostarczy ClickMeeting, a więc będzie okazja sprawdzić w praktyce jak radzi sobie jeden z najszybciej rozwijających się obecnie graczy na rynku webcastów. Moja nieskromna osoba zajmie się koordynacją transmisji i moderacją czatu.

Więcej na www.educamp.pl

Oczywistym problemem jest brak fizycznej obecności na widowni – nie ma atmosfery, żywego kontaktu z aktorami, rozmów w foyer. Jednak dzięki takiemu rozwiązaniu teatr jest wszędzie tam, gdzie internet, a cena biletu nie przekracza 10 zł.

AllLive.pl jest pierwszym w Polsce serwisem internetowym, który transmituje na żywo spektakle teatralne w czasie rzeczywistym – piszą autorzy przedsięwzięcia. Chcielibyśmy, aby sztuka teatralna dotarła do małych miejscowości, rodziców z małymi dziećmi, Polonii, niepełnosprawnych oraz wszystkich tych, dla których cena biletu stanowi barierę nie do przejścia. To również doskonały pomysł na spędzenie wieczoru na swojej kanapie i obejrzenie spektaklu. Prawie tak, jakbyście byli w tradycyjnym teatrze!

Obecnie internetowa scena gości Teatr 6.piętro i spektakl Maszyna do liczenia.

Więcej na stronach www.teatrnazywo.pl i www.alllive.pl.

Prawdopodobnie  w kontekście tego wydarzenia warto napisać o czymś innym, niż sama transmisja. Na miejscu działy się rzeczy ciekawe i występowali interesujący specjaliści. Mnie jednak, jak zwykle, zainteresowała transmisja realizowana dzięki platformie Livingmedia, a ocenę samego kongresu zostawiam innym.

Podczas przerw, które przecież są stałą częścią każdej imprezy tego typu, niczym nie zrażeni realizatorzy transmisji bacznie śledzili co dzieje się na sali. Skupiali się głównie na kolejnym prelegencie, który uruchamiał swoją prezentację, przygotowywał się do wystąpienia, przypinał mikrofon itd. Miało to swój niewątpliwy urok i pozwoliło w przerwach również poczuć ducha konferencji, nawet jeśli jak widz nie brałem w niej bezpośredniego udziału.

Niemniej jednak realizatorzy zapomnieli o prostym geście profesjonalizmu – w czasie przerw nie wyciszali mikrofonów prelegentów. Stąd między innymi dowiedziałem się, że Pani Prezes jednej z firm, a jednocześnie prelegentka, nie ma zamiaru podpisać oświadczenia o zgodzie na udostępnianie jej prezentacji. Myślę, że organizatorom nie zależało na rozpowszechnianiu tej informacji szerzej. Z sympatii dla Livingmedia nie będę opisywał dalej, bo przecież podobne rzeczy dzieją się na różnych konferencjach i tylko zbieg okoliczności sprawił, że miara mojej irytacji przelała się akurat w ubiegły czwartek.

Jakie z tego wnioski? Transmisje on-line często są traktowane po macoszemu, bo ciągle produkt nie jest kompletny. Na rynku dobrze czuje się przynajmniej kilka polskich firm oferujących transmisję z wydarzeń. Wnoszą sprawdzoną technologię, przenoszą na siebie ciężar załatwienia wielu trudnych spraw związanych z usługą (odpowiedniej jakości sieć w miejscu transmisji), oferują dodatkowe świadczenia (programują stronę www transmisji, rejestrują całość, przetwarzają bazę danych uczestników umożliwiając im logowanie itd.). Niestety reszta często wygląda mizernie.

Firmy tego typu z reguły nie specjalizują się w produkcji wideo, więc nie dysponują (choć to nie reguła) wyjątkowymi specjalistami w dziedzinie produkcji filmowej i telewizyjnej. W zupełności wystarcza dobrej klasy kamera HDV czy HD, porządny statyw, prosty mikser i komputer. Niemniej jednak nie rozumiem, dlaczego realizator pozwala sobie na takie niedopatrzenia, wystawiając tym samym świadectwo całej branży transmisji w sieci?

Można powiedzieć, że robię z igły widły, jednak zwyczajnie nie rozumiem, czemu profesjonalnie wykonana usługa zwieńczona jest tak często półamatorskim partactwem. Nie chodzi tu tylko o dźwięk, ale zdarzają się różne inne sytuacje: często obraz wypuszczony z kamery w proporcjach 16:9 zostaje przetworzony do 4:3. W efekcie widzimy spłaszczonych ludzi w za ciasnym kadrze. Dlaczego? Realizatorzy mają swoje teorie na ten temat, ale ja wiem jedno: zachowanie proporcji bez zniekształcania obrazu to nie inżynieria kosmiczna. To podstawa kompozycji kadru, którą znamy niemalże od czasów braci Lumière.

Webcast w formie transmisji jest już możliwy do profesjonalnego wykorzystania, dlatego powinniśmy wymuszać na dostawcach tej usługi takie jej wykonanie, żebyśmy rzeczywiście byli dumni, że z niego korzystamy. Mając na uwadze własne doświadczenia, właściwie po każdej ze stron (organizator, prelegent, uczestnik, realizator), chcę podzielić się moim kanonem współpracy z firmami realizującymi webcast. Odpowiednie wyjaśnienie sobie pewnych kwestii zapobiegnie nieporozumieniom i rozczarowaniu.

Tak więc, jeśli organizują Państwo własne wydarzenie i szukają firmy, która przeprowadzi transmisje, warto się upewnić:

1. Czy możemy wykorzystać więcej niż jedną kamerę? Obecnie transmisja z jednego źródła obrazu nie jest niczym nadzwyczajnym. Więcej: jest nużąca. Dwie kamery to absolutne minimum. Może nas to więcej kosztować, ale warto poszukać odpowiedniej oferty. Nawiasem mówiąc, nie warto też przesadzać – na 30-metrowej sali nie potrzebujemy 4 kamer.
2. W jaki sposób będzie wyświetlana prezentacja? To wbrew pozorom bardzo ważne. Każdy organizator wie jak często się zdarza, że prelegenci zmieniają jakieś slajdy w ostatniej chwili. Realizatorzy transmisji zazwyczaj chcą otrzymać pliki z prezentacją wcześniej, a co za tym idzie, w dniu transmisji treść tego co zobaczą goście na sali i internauci będzie różna. Druga sprawa to format prezentacji. Część systemów wymaga użycia pliku PDF w którym nie da się odpowiednio przygotować animacji (nie wspomnę już o prezentacjach tworzonych w Prezi czy innej aplikacji). Taką prezentację trzeba odpowiednio przygotować, często przerobić zupełnie na potrzeby transmisji, ale żeby o tym wiedzieć trzeba najpierw to ustalić z realizatorami.
3. W jaki sposób będzie obsługiwana prezentacja? Może kogoś zaskoczę, ale z reguły potrzebny jest ktoś, kto zmienia slajdy w miarę synchronicznie z prelegentem. Jeśli tak, to kto dostarcza taką osobę i co powinna ona wiedzieć? Wbrew pozorom to bardzo ważne. Dodam tylko, że istnieją już firmy, które zamiast wgrywać poszczególne pliki, podłączają się bezpośrednio do wyjścia VGA z komputera prelegenta (pomiędzy komputerem a projektorem), dzięki czemu internauta widzi dokładnie to samo co prelegent i uczestnicy na sali. To jest zdecydowanie najlepsze rozwiązanie, choć jeszcze niespopularyzowane.
4. Jak będzie realizowany dźwięk? Byłem kiedyś świadkiem transmisji podczas której realizator użył mikrofonu kierunkowego zamontowanego na kamerze. Wyraźniej niż prelegenta było słychać rozmowy ludzi i stukanie klawiatury laptopa. I to było zdecydowanie najgorsze rozwiązanie jakie w życiu widziałem. Należy przemyśleć sens podpinania każdemu prelegentowi osobnego mikroportu – rodzi to sporo komplikacji. Realizatorzy transmisji z pewnością zadowolą się dźwiękiem z sumy miksera audio, ale trzeba najpierw się upewnić, że mogą z niego skorzystać, a ludzie odpowiedzialni za nagłośnienie dysponują odpowiednim sprzętem. Tak na marginesie – trzeba uważać na małych salach, gdzie prelegent może bez konsultacji z kimkolwiek zrezygnować z używania mikrofonu, uważając że będzie dobrze słyszany. Dla ludzi na miejscu pewnie tak, dla internautów będzie to nieme kino.
5. Jak będzie odbywało się logowanie? To z pozoru mało istotne, ale możemy nie zdawać sobie sprawy, że skomplikowany system rejestracji i uzyskania dostępu do transmisji może wielu chętnym sprawiać kłopoty. Wtedy będzie potrzebne wyznaczenie osoby i infolinii do pomocy. Jednak, żeby osoba taka była pomocna, musi wiedzieć odpowiednio dużo o sposobie dostępu. Osobiście polecam upraszczać procedury. Oczywiście może być to trudne, gdy liczymy na leady lub transmisja jest płatna (wtedy wejście musi być odpowiednio autoryzowane), ale nie warto zmuszać uczestników do stosowania zbyt zawiłych haseł czy wielokrotnego weryfikowania. Konieczność założenia konta w serwisie za pośrednictwem którego odbywa się transmisja uważam wręcz za niestosowne, szkodliwe i głupie. Warto też ustalić jak przetwarzane będą dane logowania i do kiedy musimy dostarczyć je organizatorowi transmisji? Czy może się to dziać automatycznie? Oczywiście równie dobrze możemy sami stworzyć mechanizm logowania i ominąć ten problem, ale pamiętajmy, że firmy organizujące transmisje mają tutaj spore doświadczenie, więc oszczędność może być pozorna.

To tylko kilka porad, ale od czegoś trzeba zacząć. Jeśli przebrniemy przez to, to każda nasza następna transmisja będzie lepsza i bardziej profesjonalne. Również na naszych barkach spoczywa odpowiedzialność za to, żeby webcasty przestały być ciekawostką, a stały się produktem z najwyższej półki.

P.S. Nawiasem mówiąc niedługo czeka mnie organizacja transmisji z dużej imprezy i przekonam się czy z praktyką radzę sobie nie gorzej, niż z teorią. Ale o tym innym razem.

Firma planuje debiut na runku New Connect i w związku z tym rozpoczęła serię webcastów promocyjnych. Oprócz zapoznania się z firmą i jej planami, można zadać pytanie Ireneuszowi Tomczakowi (przew. Rady Nadzorczej) oraz Piotrowi Zakrzewskiemu (menedżer emisji akcji).

W webcaście może wziąć udział każdy, kto zarejestruje się pod adresem: http://firma.nf.pl/relacje_inwestorskie/droga_na_newconnect.html.

Spotkanie odbędzie się na platformie Adobe Connect 8, będzie rejestrowane i udostępnione dla zainteresowanych.

Data Educampa wydawała się mało trafionym pomysłem. W tym samym dniu miał miejsce stołeczny TEDex, co – mimo różnicy godzin – mogło przepłoszyć i zdezorientować niektórych maniaków e-learningu. Jednak dosyć obszerna sala budynku Agory nawet na chwilę nie pozostawała pusta. Tempo narzucone przez Educamp i różnorodność podejścia do tematu edukacji sprawiły, że ciężko było się oderwać. A jak wypadła impreza w ocenie kilku gości i samych organizatorów? Oto kilka wypowiedzi:

Najpierw sam organizator – Piotr Peszko, Edukacja Internet Dialog:

Muszę przyznać, że z mojego punktu widzenia warszawski EduCamp wpisuję na listę o nazwie: Sukces. Ogromną satysfakcję daje mi to, że nawet pomimo zmiany formy i miejsca spotkanie przyciągnęło większą niż w Krakowie grupę entuzjastów. (…)

Oczywiście świadomy jestem też tego, co należy zmienić i wszystkim, którzy dzielą się ze mną swoimi wrażeniami bardzo za nie dziękuje, bo sprawiają one, że wiem co zmienić, co zrobić inaczej i lepiej.

Postanowienia na kolejny educamp:

• Mniej wystąpień, a więcej czasu na dyskusje.
• Powrót do formy barcampu i Pecha Kucha.
• Dłuższe przerwy.
• Próba powrotu do zasady: Jeśli jesteś sponsorem, może nie musisz występować.

Marek Hyla – House of Skills:

Na naszym rynku dzieje się tak wiele… Dzięki Educampowi dowiedziałem się o szeregu ciekawych inicjatyw. Zachęcam do udziału w kolejnych edycjach (Łódź, Kraków) wierząc, że impreza nie zatraci swojej energii. Piotrze – gratuluję i dziękuję!

Marta Eichstaedt:

Ten marcowy Educamp odbywał się pod hasłem „Edukacja-Nauka-Biznes” i promował integrację tych trzech obszarów. Po obejrzeniu 13 prezentacji (!) chylę czoła przed sektorem edukacji i nauki. Tak zaangażowanych fachowców realizujących fantastyczne projekty dawno nie widziałam.

Ewa Broszkiewicz – Eminus:

Druga edycja przebiegała pod hasłem „Edukacja, Nauka, Biznes” i sporo namieszała w każdym z tych obszarów. Pojawiło się kilka ciekawych projektów, dużo emocji dostarczyły wyniki ankiety o „ładnych” szkoleniach, obnażono smutną prawdę o e-learningu w polskiej szkole. Ocenę prezentacji pozostawiamy uczestnikom spotkania.

Piotr Peszko zdradził, że w tym roku planuje jeszcze dwa evety pod nazwą Educamp: w Łodzi, a jesienią ponownie w Krakowie (skąd impreza się wywodzi). W naszym mniemaniu warto przy tej okazji pomyśleć o transmisji on-line z całego wydarzenia. Warszawska edycja była co prawda transmitowana w formie webcastu, jednak – jak przyznaje sam organizator – był to test. Informacji o tym nie znaleźliśmy na oficjalnym blogu Educampa. Mamy jednak wrażenie, że tego typu imprezy warto jak najszerzej promować, a transmisje webcast są już na tyle rozwinięte, że warto zaryzykować. Trzeba jednak przyznać, że obecności na samej imprezie żadna technologia nie zastąpi, więc zachęcamy do śledzenia informacji o Educamp.

Kilka subiektywnych uwag z naszej strony:

1. Piotr Peszko chyba słusznie zauważył, że przyda się więcej interakcji między uczestnikami. Ramy czasowe imprezy (18:00-22:00) sprawiają, że trzeba trzymać dyscyplinę i przerwy nie powinny się przedłużać, ale mam wrażenie, że organizatorzy będą potrafili pogodzić jedno z drugim.
2. Panel dyskusyjny świetnie moderowany przez Marka Hylę. Szkoda, że było tylko pół godziny.
3. Trochę o przedstawicielach świata webcastów: Marta Eichstaedt – ciężko opowiedzieć o tak fascynującym temacie jak prowadzenie webinarów w 10 minut, przez co czułem niedosyt. Może następnym razem znajdzie się miejsce w panelu 20-minutowym?
4. Kontrowersyjna sprawa badania wykonanego przez Gromar, dotyczącego oczekiwań uczestników szkoleń wobec e-learningu, nie jest dla mnie tematem do poszerzonej dyskusji na tematy: edukacja czy e-learning. To raczej obraz badania, którego przydatność mogę ulokować tylko i wyłącznie w biznesie. Przypomnijmy: spośród 1500 ankietowanych uczestników kursu praktycznie nikt nie stwierdził, że treść jest ważnym elementem e-learningu. Zdaniem badanych kursy powinny być dobrze sformatowane, ładne, użyteczne, „lekkie”, ale niekoniecznie treściwe. Nie dziwi mnie to, skoro ankietę wypełniali masowo pracownicy korporacyjni, którzy na kurs nie mieli czasu, a samo słowo „e-learning” pewnie kojarzy im się z przewijaniem slajdów, bo „kierownik kazał się szkolić.” W rezultacie badanie podpowiada nam o czym myśleć we współpracy z klientem komercyjnym, ale do klasycznej edukacji raczej się nie przyda.
5. Ostatnie wystąpienie Agaty Rutkowskiej z Eminus to niestety prawdziwe, smutne podsumowanie spotkania. Pokazało faktyczny stan szkolnictwa, jego przygotowanie do e-nauczania i frustrację nauczycieli tym spowodowaną. Chętnie obejrzę nagranie z tego wystąpienia raz jeszcze.

Opinie o ostatnim Educampie są cytatami ze stron (blogów) ich autorów. Pełne wersje opinii można przeczytać tutaj:

• Piotr Peszko: http://www.eid.edu.pl/blog/wpis,educamp_wstrzasniety_niezmieszany,433.html
• Marek Hyla: http://szkoleniaxxiwieku.pl/profiles/blogs/refleksje-po-educampie
• Marta Eichstaedt: http://martaeichelearning.wordpress.com/2011/03/25/wrazenia-po-warszawskim-educampie/
• Ewa Broszkiewicz: http://blog.eminus.pl/z-branzy/po-spotkaniu-educamp.html

Wszystkim polecam śledzenie bloga http://educamp-2011.blogspot.com – wkrótce pojawią się tam nagrania wideo z wystąpień i sami będą Państwo mogli ocenić występujących.

Chyba jednak nie. Gdy już zabieraliśmy się do odśpiewania żałobnych trenów nad darmowym projektem Freebinar, okazało się, że plotki o jego śmierci są zdecydowanie przedwczesne. Tak więc – czy się to komuś podoba, czy nie – webcasty dalej można robić zupełnie za darmo. I to podobno w nowym, lepszym stylu.

Dla tych, którzy nie mieli okazji – Freebinar to darmowe oprogramowanie webcast przygotowane z myślą o realizacji spotkań czy szkoleń. Całość jest zupełnie bezpłatna, bez względu na rodzaj użytkowania i zakres. Oczywiście program ma swoje ograniczenia funkcjonalne, ale ogólnie jest dosyć bogato wyposażony i może równać się z częścią oprogramowania komercyjnego. Gdzie zatem jest problem? Freebinar powinien nazywać się Adbinar, bowiem za darmochę płacimy wyświetlającymi się z boku aplikacji reklamami. Odbiera to całości nieco profesjonalnego charakteru, ale cóż – darowanemu koniowi…

Freebinar pojawił się na rynku i od razu zaczął ofensywę. W zeszłym roku aplikacja rozwijała się szybko i co rusz wprowadzano nowe rozwiązania i mechanizmy. Model biznesowy opierał się na hojności reklamodawców, więc należało się pogodzić z często agresywną reklamą, ale nareszcie mieliśmy produkt zupełnie darmowy i każdy mógł wcielić się w rolę trenera webcast bez sięgania po kartę kredytową czy logowania do PayPal. Pewnego dnia przestaliśmy słyszeć o Freebinar. Z każdym kolejnym miesiącem wydawało się, że projekt przeszedł do defensywy, a taki model biznesowy nie sprawdził się.

Jakie mogły być powody rzekomej porażki? Oto moja subiektywna lista:

• Po pierwsze: nie lubimy reklam. Freebinar słynął z wyświetlania form reklamowych, które nie dość, że były agresywne i nie miały nic wspólnego z webcastem, to jeszcze zabierały miejsce, które można by znacznie lepiej wykorzystać. Również z punktu widzenia zysku był to problem. Żeby wyświetlenie reklamy miało sens, to taka forma musiałaby się zmieniać – powiedzmy – raz na minutę. Wtedy każdy uczestnik teoretycznie zobaczy 60 różnych placementów. W rzeczywistości człowiek nie rejestrował prawie zupełnie ich treści i wyłączał koncentrowanie się na tym nieprzyjaznym elemencie już w pierwszych minutach (a nawet sekundach). Śmiem twierdzić, że reklama tego typu mogła rzeczywiście być mało skutecza.

• Po drugie: komercyjna konkurencja nie jest droga. Jeśli za 200-300 zł miesięcznie można nabyć profesjonalną aplikację (a jest to cena niemal zawyżona, bo można taniej), to wielu zawodowców zastanawia się czy ma to sens? Ludzie, którzy organizują webinary hobbystycznie może skorzystają z darmowej, ale naszpikowanej reklamami aplikacji, jednak profesjonalizując swoją działalność automatycznie porzucają taką formę i forma oferująca „darmochę” z dnia na dzień traci klientów.

• Po trzecie: koniec końców, liczą się możliwości. Jeśli coś jest za darmo lub posiada nie do końca czytelny model biznesowy, to często autorzy takiego dzieła zapominają, że powinni rozwijać się w stronę użytkownika, a nie płatnika, nawet jeśli pozornie to ten drugi utrzymuje projekt. Bez użytkowników nie ma reklam, a bez reklam nie ma kasy. Bez kasy nie ma pieniędzy na rozwój. A konkurencja nie śpi.

Jednak kilka dni temu Freebinar zawiadomił o sporych zmianach, które bynajmniej nie oznaczają wycofania się z rynku. Wręcz przeciwnie. Freebinar zmienia się w AnyMeeting (właśnie trwają testy beta). Oznacza to zmiany w strukturze firmy, ale przede wszystkim aplikacja pozostaje darmowa, a cel na najbliższe tygodnie to uruchomienie jej w nowej wersji, pełnej nowych funkcji.

Tak więc:

• AnyMeeting pozostaje darmowy. Niedługo będzie można korzystać w pełni: www.anymeeting.com
• 26 marca całość będzie już dostępna pod nowym adresem
• Ma być pięknie, użytecznie i profesjonalnie

A oto pełna informacja prasowa:

Thanks to your support, Freebinar has been growing rapidly!  Over the next few weeks, we will be making some exciting new announcements — the first announcement being our new name, AnyMeeting.  We would like to thank you for all of your comments and suggestions, which helped us select our new name.

As part of our rebranding effort, we will be broadening the scope of services we offer to go beyond just webinars.  In the very near future, we will begin rolling out a wider variety of meeting features and services.  Does this mean we are going to try to up-sell you to pay for these features? Absolutely not.  Our commitment to being free and being the best is stronger than ever.

Beginning March 26^th, we will transition freebinar.com to anymeeting.com.  Not to worry, this change won’t affect your scheduled meetings, recordings or account log-in details.  When the transition is made, freebinar.com url’s will simply redirect to their corresponding anymeeting.com url’s.  For example, if you already scheduled a meeting for next month and sent out invitations, attendees will still be able to access your meeting with the meeting link they received.

O nowych programach pisała Marta Eichstaedt jeszcze w zeszłym roku testując Click Webinar. Wtedy nie znaliśmy jeszcze cen, ale Marta solidnie zbadała nowe produkty.

Teraz ceny nie są już tajemnicą i nie da się też ukryć, że są konkurencyjne:

Co więcej? W wersji ClickWebinar, którą testowaliśmy, naszą uwagę zwrócił przyjazny interfejs, dosyć użyteczny i łatwy do nauczenia się. W zasadzie wystarczy kilka minut treningu i bez problemu można odnaleźć wszystkie niezbędne funkcje. Aplikacja poprawnie wyświetla pliki Power Point, choć nie poradziła sobie z najnowszą wersją 2010. W żadnej opcji nie zadziałały animacje zawarte w prezentacji, ale za to polskie czcionki wyświetlały się poprawnie, a elementy graficzne komponowały w sposób właściwy. W końcu nie ma nic gorszego, niż konieczność przerabiania i upraszczania całej prezentacji tylko dlatego, że aplikacja nie radzi sobie.

A więc czy to polska odpowiedź na Adobe Connect, Spreed czy Cisco Webex? Pewnie czas pokaże jak duży obszar rynku uda się zająć produktom spółki Implix. Aplikacje są dostępne w kilku językach (oczywiście nie zabrakło polskiego), również wizyta na stronie www skłania ku teorii, że ClickWebinar / ClickMeeting nie zamierza zadowolić się jedynie polskim klientem. Jednak to rozwiązania, które zadowalałoby zawodowców jeszcze trochę brakuje.

Co dokładnie? Nie mogliśmy znaleźć funkcji nagrywania spotkań, co z punktu widzenia wielu klientów jest funkcjonalnością konieczną. Z ostatniego webinara prowadzonego przez Martę Eichstaedt wynikało, że możliwość nagrywania owszem jest. Ja jednak nie znalazłem jej w wersji trial, co jest dużym problemem. Gdy wybieram się do salonu samochodowego wybrać nowe auto, spodziewam się, że egzemplarz przeznaczony do jazdy próbnej będzie w pełni funkcjonalny.

Z dotychczasowych naszych doświadczeń wynika też, że przy większych spotkaniach użytkownik powinien być wyposażony w dobrej jakości łącze internetowe. Zdarza się lekkie „rwanie” dźwięku. Przy testowanym przeze mnie połączeniu z modemu sieci 3G w centrum Warszawy dźwięk nie był idealny, a o obsłudze kamery można zapomnieć. Trzeba przecież pamiętać, że wielu „widzów” webcastów dysponuje właśnie takimi łączami i nie mogą być z tego powody wykluczani. Są to jednak opinie zawarte po kilku testach i uczestnictwie w dwóch webinarach, więc zapewne rynek zweryfikuje całość.

Na pewno warto skorzystać z opcji testowej programu. Można bezpłatnie sprawdzić jak aplikacje działają przez 30 dni, do czego bardzo zachęcam. Jest to polski, bardzo przyjazny produkt, którego rozwój będziemy obserwować. Niedoskonałości zaś można szybko wyeliminować.

Obiecuję wrócić do tematu, a Państwu polecam śledzenie bloga Marty, która zapewne szybko opisze swoje doświadczenia z tą aplikacją.

Nowy Connect nazywa się pop prostu Adobe Connect 8. Wraz z uproszczeniem nazwy doszło też do uproszczenia samej aplikacji i o tm właśnie będzie mowa.

Każdy, kto miał przyjemność używania Connecta musiał przyzwyczaić się do specyficznej mody na komplikowanie sytuacji, która czasem jest przypadłością projektantów Adobe. Przykładowo: przycisk aktywujący mikrofon miał dwie części: większa służyła do wciśnięcia i przytrzymania buttona, co pozwalało na nadawanie dźwięku. Puszczając kursor – przestawaliśmy nadawać – podobnie jak ma to miejsce w krótkofalówkach. Dlatego obok znajdowała się druga część nazwana „lock” która służyła do blokowania guzika, aby można było mówić nie trzymając stale kursora myszki na przycisku. Zawiłe? To tylko jedno z rozwiązań z którymi miałem przyjemność spotykać się niemal codziennie przez ostatnie dwa lata.

Connect 8 znacznie upraszcza sprawę, choć będzie się mylił ten, kto stwierdzi, że cała aplikacja stała się mniej zaawansowana. Po prostu zaprojektowano wiele rzeczy od nowa, bardziej przejrzyście i mądrze. Przy tym dostosowano też szatę graficzną do bardziej współczesnych trendów webdesign. W dalszym ciągu jednak wygląd nie jest agresywny i można w pewnym stopniu go dostosować (np.poprzez dodanie własnego tła), dzięki czemu Connect 8 nie wygląda jak zabawka, ale przypomina aplikację biznesową.

Twórcy obiecywali już w grudniu, że w nowej odsłonie program zyska większą wydajność, lepszą jakość dźwięku i obrazu, al w tym wypadku zmiany nie są rewolucyjne. Z punktu widzenia spotkań, które organizuję istotne jest to, że poprawiono znaczne jakość współdzielenia Pulpitu – obraz jest czysty i prawie pozbawiony artefaktów. Można się szybko i wygodnie przełączać między poszczególnymi funkcjami, a opóźnienia są minimalne.

Administracyjna strona programu nie zmieniła się tymczasem ani o jotę. Wszystko zostało tak jak jest, włączywszy w to wszystkie ustawienia i zapisane archiwalne webcasty. Warto docenić, że zmiana odbyła się płynnie i bez zakłóceń pracy.

Mam przy tym nadzieję, że poprawi się również polski dystrybutor Connect, bo w tym momencie nie mogę sytuacji ocenić nawet na tróję na szynach. Chcąc korzystać z programu nie wyrzucając ogromnych środków zmuszony jestem kupować wersję on-line. W ten sposób pozbawiony jestem wsparcia technicznego (choć takie w teorii istnieje). Może gdyby Adobe traktował Polskę trochę poważniej doczekalibyśmy się już też polskiej wersji językowej. A póki co, gdy o ten produkt pytają nieliczni – nikomu po stronie producenta nie zależy na budowaniu rynku.

Wracając do tematu – Connect 8, choć nie ma już w nazwie pro, wydaje się być posunięciem w dobrą stronę. Między nadzieję, że na naszych oczach rozwija się nie tylko produkt, ale i dystrybucja.