Kiedy w ramach projektu How to webcast poprosiliśmy, aby Roger Courville wystąpił dla nas w krótkim webcaście, przekazaliśmy mu szablon prezentacji, spójny z szatą graficzną projektu. Jakie było nasze zdziwienie, gdy okazało się, że Roger zachował jedynie slajd tytułowy. Nie chciał aby łączono go z naszym projektem?, A może zbyt słabo zna Power Point?

Nic z tych rzeczy. Roger po prostu jest wrogiem jakichkolwiek szablonów. Postanowiłem zastanowić się nad tym przez chwilę i muszę przyznać, że w takim podejściu widzę wiele plusów.

Przede wszystkim szablon jest czymś z definicji ustalonym i przygotowanym, a więc przewidywalnym. Nawet bardzo atrakcyjny format, aby był szablonem, musi posiadać stale powtarzane treści, a więc staje się coraz nudniejszy w odbiorze wraz z każdym kolejnym slajdem. Gdy go nie ma, autor musi „walczyć” o uwagę odbiorcy treścią merytoryczną, a nie formą. Dostaje dużo większą możliwość angażowania uczestników webcastu, ale też musi umieć z niej skorzystać.

Z drugiej strony, szablon daje poczucie pewnego ułożenia i organizacji. Pozwala utrzymać jednakowy styl na wszystkich slajdach i może graficznie identyfikować autora. Jednak czy o to właśnie nam chodzi? Wydaje mi się, że nie.

Tworząc metodykę szkoleń webcast, zauważyliśmy jak wielkie znaczenie ma nie tylko tempo prezentacji, ale również mieszanie w niej różnych treści. Trenerzy czasem boją się zbytniego „folkloru” i świadomie rezygnują z dużej ilości grafiki na rzecz tekstu, co jest – moim zdaniem – błędem. Spójrzmy na dwa przykładowe slajdy z jednej z moich prezentacji.

W obu z nich wykorzystałem jakieś elementy szablonu (wymagany w tym danym przypadku znak Leonardo da Vinci, oraz niebieska belka). Jednak nie wniosły one nic szczególnego i nie miały żadnego wpływu na treść. W przypadku drugiego slajdu belka została wręcz przesłonięta przez zdjęcie. Gdybym z szablonu zrezygnował, moja prezentacja nic by na tym nie ucierpiała.

Z drugiej strony, rozumiem stanowisko organizatorów webcastów czy szkoleń tradycyjnych (sam nim byłem w przypadku wspomnianej na początku konferencji). Stawiane są przed nami pewne wymogi formalne, a dodatkowo jeśli webcast będzie emitowany na żądanie, to dobrze byłoby, aby identyfikacją graficzną pracował na swoich autorów.

Sprawy nie rozstrzygam, bo pewnie każdy trener ma trochę inne stanowisko, jednak bardzo zachęcam do eksperymentowania i porzucania sztywnych form.